Satan

In Ezechiël 28:12-19 komen we een lied tegen over de luister en ondergang van de koning van Tyrus. In die tijd was dat een algemeen bekende geschiedenis, vooral bij de Phoeniciërs. Veel bijbeluitleggers zien hierin ook een figuurlijke beschrijving van een hooggeplaatste engel die tegen God in opstand kwam en zo "satan" werd. Dat betekent: "tegenstander". Op grond van dit bijbelgedeelte zou satan in het begin een beschermende cherub zijn. Hij gold als een bewaker van Gods troon, een persoon met een volmaakte gestalte, grote wijsheid, een hoge positie en met een onberispelijke levenswandel.

Mogelijke aanleiding tot opstand

Op een zeker moment kreeg deze cherub aspiraties om God niet langer te dienen, maar om voor zichzelf te beginnen. Mogelijk gebeurde dit nadat hij kennis had genomen van Gods plannen om een aarde te scheppen met mensen. Daarop zouden mensen komen die zowel in de geestelijke wereld als in de stoffelijke wereld konden functioneren. Zelf was hij alleen maar een geestelijk wezen. Bovendien waren de mensen bestemd om kinderen en erfgenamen van God te worden en over de aarde te heersen. Satan begreep dat zij een macht zouden krijgen die hij nooit zou hebben en mogelijk was dat voor hem aanleiding tot jaloezie. Daarom bedacht hij een plan om de hele mensheid in zijn macht te krijgen. Als de mensen hem zouden dienen in plaats van God, zou hij de macht over hen krijgen en zouden de mensen van hun luisterrijke toekomst worden beroofd. Dan zou hij meer recht hebben op de troon van het heelal dan de Schepper! Hij zag het al helemaal voor zich: hij, satan op de troon van het heelal en God ergens onder aan zijn voeten als overwonnen vijand. 

Tegenbeeld van God

Satan was geschapen met een vrije wil om voor of tegen God te kiezen. En zo heeft hij als eerste in de geestelijke wereld vanuit zijn zucht naar onafhankelijkheid en macht gekozen om in opstand te komen tegen God. Daarmee deed hij in zijn overmoed een greep naar de troon.

Satan wist natuurlijk dat God veel machtiger was dan hij zelf. Zijn enige mogelijkheid om een echte rivaal van God te worden was om precies het tegenbeeld van God te zijn. Doordat hij zelfstandig wilde zijn en als zodanig los van God zou moeten leven, koos hij daarbij in feite voor de dood. Volgens de universele wet van het heelal was de dood het logische gevolg van de zonde (Rom.6:23). Ook dat wist satan en hij ging ervoor, want hij wist dat de dood een enorme macht is, die in staat is het leven te vernietigen. Hij had goed denkwerk verricht en moet zichzelf 100% kans van slagen hebben gegeven, anders was hij er nooit aan begonnen.

Wankele troon

Terwijl God gekozen had voor waarheid en gerechtigheid als normen en als pijlers voor zijn troon, kon satan niets anders dan kiezen voor leugen en ongerechtigheid. Satans rijk kan alleen daarom al niet standhouden. Er ligt een ingebouwde tijdbom onder zijn troon: een rijk dat vol is van leugen en kwaad richt zichzelf immers te gronde door gebrek aan verstandig beleid en structuur. Dat rijk is dan ook de meest chaotische organisatie ter wereld. In de bekende boeken van Frank Peretti komen we geromantiseerde beschrijvingen tegen van de demonische wereld. Daarin worden de demonische machthebbers beschreven als een stelletje individualisten, die allemaal op eigen macht uit zijn, die elkaar voortdurend wantrouwen en als het even kan elkaar de hersens inslaan. Dat kon in grote lijnen wel eens een juiste beschrijving zijn. De hemel is vol van gehoorzaamheid, harmonie en vrede. Doordat bij satan alles precies andersom gaat, mogen we er van uit gaan dat er in het duistere rijk van satan sprake is van ongehoorzaamheid, brute macht, disharmonie en onvrede.

In Openbaring 20 lezen we dat uiteindelijk, als de bestaande hemel en aarde verdwenen zullen zijn, er nog maar één troon over zal zijn: die van onze Schepper. Satan zal dan genoegen moeten nemen met een veel minder indrukwekkend hoofdkwartier: de vuurpoel, de ultieme plaats van dood en verderf. God zal dan ZITTEN op zijn troon zoals altijd, een aanduiding van zijn macht. Satan wordt in de vuurpoel GEWORPEN, een aanduiding van zijn totale onmacht. Wat een vernedering voor zo’n trots personage!