Dit studiedeel gaat over het verstandsaspect van de geestelijke ontwikkeling van de gelovige. Scheppingsdag 2a is een prachtig beeld van dat ontwikkelingsproces. 

Scheppingsdag 2a

Op scheppingdag 2a wordt de atmosfeer geschikt gemaakt voor het leven dat op latere scheppingsdagen zal worden geschapen. Het scheppingsverhaal beperkt zich tot het aspect van de waterdamp die in de atmosfeer terechtkomt doordat er vanaf de aarde (oerzee) verdampt. Dit gebeurde door de warmtestralen van het licht van de eerste scheppingsdag. 

"En God zeide: Daar zij een uitspansel in het midden der wateren, en dit make scheiding tussen wateren en wateren. En God maakte het uitspansel en Hij scheidde de wateren die onder het uitspansel waren, van de wateren die boven het uitspansel waren; en het was alzo. En God noemde het uitspansel hemel. Toen was het avond geweest en het was morgen geweest: de tweede dag." (Genesis 1:6-8) 

Watergewelf

In dit bijbelgedeelte lezen we dat God op scheppingsdag 2 eerst een uitspansel oftewel een hemelgewelf gemaakt heeft. Het woord "uitspansel" dat hierbij gebruikt wordt doet denken aan een soort tentzeil dat boven de aarde zou zijn gespannen. In Genesis 1:14 zien we dat God de hemellichamen "aan het hemelgewelf" maakte. We moeten bedenken dat men in de tijd, dat het boek Genesis is ontstaan, heel andere ideeën over het heelal had dan nu! Ik denk dat we het woord "hemelgewelf" in dit verband het beste kunnen omschrijven als de dampkring of de luchtlagen om de aarde die we meestal "atmosfeer" noemen. 

De Bijbel spreekt over watermassa's in de atmosfeer, "boven het uitspansel". De meeste bijbellezers denken daarbij wellicht aan de wolken. We moeten ons echter bedenken dat wolken slechts een gering percentage uitmaken van de totale hoeveelheid vocht op aarde. Bovendien hangen ze veel te laag om te kunnen voldoen aan de bijbelse beschrijving van de "bovenste wateren" als tegenhanger van de "wateren op aarde". Er is alle aanleiding om te veronderstellen dat God een enorm waterdampgewelf in de hogere lagen van de dampkring heeft aangebracht. In de zondvloedgeschiedenis lezen we dat er wel liefst veertig etmalen nodig waren om deze geweldige watermassa op de aarde te laten neerkomen. (Gen.6:11-12). Zoveel water kan onmogelijk vallen uit een wolkendek dat wij momenteel kennen. Dat watergewelf heeft waarschijnlijk gezorgd voor een broeikaseffect, zodat dat er (vóór de zondvloed!) over de hele aarde een gelijkmatig, aangenaam klimaat was. In dat klimaat kon overal op aarde een weelderige plantengroei ontstaan, zoals geologische vondsten bevestigen. Het is niet waarschijnlijk dat er in die tijd wolken waren, want de aarde werd niet bevochtigd door regen, maar door damp die uit de aarde opsteeg (Gen.2:5-6). Waarschijnlijk was deze damp afkomstig van de watermassa's onder het aardoppervlak, die ook in de zondvloedgeschiedenis genoemd worden (Gen.6:11).

De bijbelse beschrijving van het watergewelf in de atmosfeer kan ook inhouden dat er een veel dikkere ozonlaag was dan tegenwoordig, waardoor veel meer kosmische straling werd tegengehouden. Mogelijk hangt dit samen met de veel hogere leeftijden van de mensen die  vóór de zondvloed hebben geleefd.

Atmosfeer en verstand

Het geschikt maken van de atmosfeer is een prachtige illustratie van het menselijke verstand dat verlicht wordt door de waarheid van Gods Woord. Op scheppingsdag 2 is een evenwicht ontstaan tussen de atmosfeer (boven) en de watermassa's (beneden). Evenzo moet het verstand in evenwicht komen met het gevoel, waarvan water een duidelijk beeld is. Hoe meer het verstand zich laat verlichten door het Woord van God, hoe beter zicht de gelovige heeft op God en zijn bedoelingen met de mens. Dat is een onmisbare voorwaarde voor een gelukkig leven in harmonie met God.