We hebben het eerder gehad over vluchtreacties en vechtreacties, die hun oorsprong vinden in onze oude natuur. Geloofsreacties zijn gebaseerd op het denken vanuit de hemel en komen vanuit de nieuwe natuur naar voren. 

Geloofsreactie

Lofprijzing is zo'n geloofsreactie, maar let wel: lofprijzing mag nooit een soort ontkenningsritueel zijn, waardoor je het probleem probeert weg te werken of te bagatelliseren. Blijf vooral nuchter, probeer met zoveel mogelijk realiteitszin naar je omstandigheden kijken en kijk vervolgens naar God, die groter is dan je omstandigheden. Als je dat doet, is lofprijzing op zijn plaats als een uiting van geloof, waardoor gevoelens van wanhopigheid en uitzichtloosheid moeten wijken. Daardoor ontstaat bovendien een helder zicht op God en wordt de weg gebaand voor Gods Geest om je te zegenen en te ondersteunen. Dit wil ik verduidelijken aan de hand van twee bijbelse voorbeelden.

Oppermachtige vijand

In 2 Kronieken 20 lezen we de spectaculaire geschiedenis over de strijd van Koning Josafat tegen een overweldigend machtig leger, dat tegen hem was opgetrokken. De godvrezende koning bracht zijn nood bij God. Nadat het volk een periode van vasten en bidden in acht had genomen, gaf God de opdracht aan Josafat de belofte dat Hij de overwinning over de vijand zou geven. Voorwaarde was wel dat ze met het hele leger zouden optrekken. Toen deed koning Josafat iets opmerkelijks:

"Na het volk te hebben geraadpleegd stelde hij mannen op, die de Here een lied zongen en Hem loofden in heilige feestdos, terwijl ze voor de gewapenden uittrokken en zeiden: Looft de Here, want zijn goedertierenheid is tot in eeuwigheid." (2 Kronieken 20:21)

Lofprijzing was het geheime wapen van Israël. Het was een openbare geloofsuiting in het gezicht van de vijand. Het resultaat was verpletterend. God bewerkte dat de vijandelijke legers elkaar zo grondig om zeep hielpen, dat er geen soldaat in leven bleef. Zo handelt God in antwoord op gelovige lofprijzing!

Lied in de nacht

Dan nu een voorbeeld uit het Nieuwe Testament. In Handelingen 16:19-34 lezen we over een lied in de nacht. Paulus en Silas waren nauwelijks begonnen het evangelie in Europa te verkondigen, of ze werden opgepakt, mishandeld en in de gevangenis geworpen. Daar zaten ze, met een bebloede rug, teleurgesteld door het schijnbare mislukken van hun missie, zonder enige hoop op uitkomst. Niet alleen de kerker was donker, maar ook in hun harten was het licht uitgedoofd. 

Midden in de nacht begonnen ze te zingen, maar wat hadden ze de uren daarvoor gedaan? Waarschijnlijk hetzelfde als wat jij en ik ook zouden doen: in elkaar gekrompen zitten van de pijn, verward en teleurgesteld voor zich uitstaren en medelijden met zichzelf hebben. Toen besloten ze te gaan zingen terwijl er niets te zingen was. Dwars tegen hun gevoel in begonnen ze God te prijzen om zijn goedheid. Het licht ging weer aan in hun harten en de uitwerking was enorm. Nadat de deuren van hun hart waren opengegaan voor de kracht en de blijdschap van God, gingen de deuren van de gevangenis open door een aardbeving die "toevallig" op dat moment plaats vond. Door de lofprijzing raakten ze bevrijd van hun gebondenheid aan zorg en vertwijfeling, maar ook hun metalen boeien gingen los. Als klap op de vuurpijl mochten ze de gevangenbewaarder en zijn personeel tot de Heer leiden (Hand.16:22-34).

Lofprijzing is ook: oefenen voor het lied in de nacht

Toen ik jaren geleden in onze gemeente sprak over dat bijbelgedeelte, heb ik het volgende gezegd: als we in een samenkomst God prijzen is dat om te oefenen voor de échte lofprijzing. Die échte lofprijzing is het lied in de nacht. Ik wist op dat moment niet, dat ik die woorden ooit zo hard nodig zou hebben. Jaren later kwam mijn vrouw om bij een verkeersongeval. De klap was ongekend hard en ik voelde me lam geslagen. Twee dagen later was ik met alle kinderen in huis. Na de avondmaaltijd besloten we te gaan zingen, zoals we van huis uit gewend waren geweest, ook al waren we allesbehalve blij. We zullen het nooit vergeten, want er gebeurde iets heel bijzonders. Vanaf het eerste lied was Gods Geest zo krachtig aanwezig, zoals geen van ons ooit eerder had meegemaakt bij het zingen van lofliederen. Ik herinner me een van de liederen in het bijzonder: "Maak groot de Here, onze God, de rots; zijn werken zijn volmaakt en al zijn wegen recht..." Het was een adembenemende belevenis en we konden maar niet ophouden. We keken elkaar aan, zo van: wat gebeurt hier? De vrede van God was overweldigend en legde een bodem in ons hart, waardoor we door al die moeilijke dagen heen gedragen werden. Het verwerkingsproces bleef pijnlijk en moeizaam, maar wat bleef was die grondtoon van Gods vrede. Het lied in de nacht werkt echt, ook nu!