|
H E R S C H E P P I N G
- VERSIE 1.1 bijbelstudies van Maarten te Hennepe over grondslagen en toepassing van het christelijke geloof |
||||||||
| start | inhoud | inleiding | achtergrond | trefwoorden | levensvragen | reageren | cd-rom | help |
|
|||
11. |
Strijden voor Jezus |
||
3. |
Geestelijke strijd |
1. |
Israëls strijd tegen vijandige volken |
Waarom lezen we in het Oude Testament zo ontzettend veel verhalen over oorlog en strijd, en juist niet in het Nieuwe Testament? Het antwoord is heel eenvoudig: Het volk Israël had een aardse roeping en de Gemeente een geestelijke roeping. De aardse oorlogen die Israël moest voeren tegen zijn vijanden zijn in de eerste plaats afbeeldingen van de innerlijke verdedigingsstrijd die elke gelovige te voeren heeft (zie studiedeel "Overwinnend geloof"). Het zijn in de tweede plaats afbeeldingen van de geestelijke aanvalsstrijd die de Gemeente te voeren heeft in het leger van Koning Jezus tegen het Koninkrijk van satan. De overwinning voor Gods volk staat vast, omdat Jezus op Golgota de beslissende slag aan satan heeft toegediend. Maar een deel van de strijd is nog in volle gang en jij en ik mogen hieraan deelnemen...
In Exodus 17:8-16 lezen we het bekende verhaal over de strijd van de Israëlieten met de Amalekieten. Dit volk viel Israël in de rug aan terwijl het nog maar kort op weg was naar het beloofde land. Het was de eerste strijd van het volk Israël tegen zijn vijanden. Deze geschiedenis kan ons een paar belangrijke principes leren over geestelijke oorlogvoering.
Mozes gaf Jozua het bevel om te gaan vechten, terwijl Hij zelf ging bidden. Jozua dirigeerde de landmacht, Mozes stond in verbinding met de "Luchtmacht". Strijd in de stoffelijke wereld was noodzakelijk, maar de afloop van de strijd hing af van wat er in geestelijke wereld gebeurde. Zo werkt het ook in de geestelijke oorlogvoering. Enerzijds met de beide benen op de grond blijven staan en de situatie op aarde aanpakken. Anderzijds kracht putten uit de geestelijke wereld, door de verbondenheid met de Heilige Geest. Actief zijn in het aardse met het zicht op het hemelse.
Mozes ging trouwens niet eerst een bidstond houden om een goede afloop van God af te smeken. Hij proclameerde met zijn opgeheven staf simpelweg Gods autoriteit over de situatie en vertrouwde op Gods deelname en overwinning in de strijd. Terwijl God alle benodigde kracht levert, moet de mens een daad van geloof stellen, waardoor die kracht van God de ruimte krijgt om door ons leven te werken. Mozes moest ononderbroken zijn staf omhoog houden, eventueel met hulp van sterke mannen, want anders ging het alsnog verkeerd. Geestelijke strijd kan soms erg vermoeiend zijn. Zo nodig moeten we de hulp van medegelovigen inschakelen om onze handen (in dit verband: ons vertrouwen op God) te versterken.
Het is opmerkelijk dat Amalek in de woestijn niet volledig verslagen werd. Later, in de tijd van de richters, zou Israël nog veel last van dit volk krijgen. Saul kreeg later de opdracht het volk uit te roeien, maar daarin was hij maar gedeeltelijk gehoorzaam. David pakte het grondiger aan, met veel toewijding. Pas in Hizkia's dagen werden de laatste overgebleven Amalekieten vernietigd (1Kron.4:43). Israël heeft door de hele geschiedenis heen volken om zich heen gehad, die gericht waren op haar totale ondergang, tot vandaag toe. Op dezelfde manier is de geestelijke strijd tegen de machten van satan ook een voortdurend proces dat pas voorbij is nadat Jezus zal zijn teruggekeerd.
Nog een tweede voorbeeld uit het Oude Testament om enkele belangrijke principes van geestelijke strijd te illustreren. Het gaat over het bezoek van de profeet Elisa bij koning Joas (2Kon.13:14-21). Daarbij gaf de profeet het volgende opdrachten aan de koning: