Waarom vervolging?

De diepste oorzaak van geloofsvervolging is de kosmische strijd tussen God en satan. Gods tegenstander gaat tekeer als een brullende leeuw en probeert met geweld Gods Koninkrijk af te breken en Gods kinderen te verslaan (1Petr.5:8). Hoe dichter je bij God leeft, hoe meer tegenstand je van satan kunt verwachten.

In alle gevallen is geloofsvervolging een wapen van satan in de strijd tegen het Koninkrijk van God. Jammer voor satan, maar hoe meer hij christenen vervolgt, hoe sterker de Gemeente wordt. Natuurlijk weet hij dat ook en gebruikt hij in andere landen het dodelijke wapen van de verleiding. In het "vrije" westen worden massa's kerkmensen door hebzucht en compromis-denken "buiten gevecht gesteld". 

Tegelijk kan de verzwakking van het christendom in westerse landen ook een reden zijn waarom daar GEEN vervolging plaatsvindt van gelovigen. Als er geen appèl uitgaat van hun levenswandel, omdat er nauwelijks verschil te zien is tussen christenen en niet-christenen (Ef.4:20), dan worden ongelovigen immers niet geprikkeld door hun positieve anderszijn. 

Haat van de wereld-zonder-God

Christenvervolging is tegelijk een natuurlijke reactie van de "kinderen van de duisternis" op het Licht. Het is dezelfde haat van de wereld die zich ontlaadde in het kruisigen van Jezus:

"Indien de wereld u haat, weet dan, dat zij Mij eer dan u gehaat heeft. Indien gij van de wereld waart, zou de wereld het hare liefhebben, doch omdat gij van de wereld niet zijt ... daarom haat u de wereld ... Een slaaf staat niet boven zijn heer. Indien zij Mij vervolgd hebben, zij zullen ook u vervolgen ... Maar dit alles zullen zij u aandoen om mijn naam, want zij kennen Hem niet, die Mij gezonden heeft." (Johannes 15:18-21)

"Maar het woord moet vervuld worden, dat in hun wet is geschreven: Zij hebben Mij zonder reden gehaat." (Johannes 15:25)

Het is dezelfde reden waarom Abel door Kaïn werd vermoord: Kaïn voelde heel goed aan dat Abel in verbinding stond met het Licht en hijzelf niet. Daarom irriteerde zijn broer hem mateloos en kon hij hem niet langer naast zich verdragen.

"En waarom vermoordde hij hem? Omdat zijn werken boos waren en die van zijn broeder rechtvaardig." (1 Johannes 3:12)

Toen Pilatus met Jezus had gesproken, constateerde hij dat Jezus inderdaad de persoon was voor wie Hij zich uitgaf: de Koning van de Joden. Toen hij de Joden toeriep "Moet ik uw koning kruisigen?" kreeg hij een heel irrationeel antwoord: "We hebben geen koning, alleen de keizer." (Joh.19:15). De Joden stonden bepaald niet bekend om hun keizersgezindheid, vanwaar deze ommezwaai? Ze waren zo gebonden door de leugengedachten van satan en blindmakende haat (2Kor.4:4), dat ze de grootste onzin uitkraamden.

Actief of passief lijden

Paulus heeft  veel lijden meegemaakt (2Kor.11:23-28). Toen hij na een van zijn reizen op weg was naar Jeruzalem, wist hij heel goed dat hem daar ook weer lijden te wachten stond. De Heilige Geest had hem erop voorbereid. Iedereen raadde hem aan om er niet heen te gaan en het lijden te ontlopen, maar hij zei:

"... Ik voor mij ben bereid, niet alleen gebonden te worden, maar ook te sterven te Jeruzalem voor de naam van de Here Jezus." (Handelingen 21:13; zie ook het voorgaande gedeelte)

Paulus koos niet voor de weg van de minste weerstand, maar volgde de stille stem van God, die in zijn hart gesproken had. Hij had geen martelarencomplex, en hij zocht het lijden niet uit eigen beweging op. Wel accepteerde hij het lijden en ging gewoon naar Jeruzalem om zichzelf als een offer aan God te geven, zoals Jezus destijds gedaan had. Waarschijnlijk met een bevend hart, maar vastbesloten om zijn Heiland te volgen wat het ook zou kosten. Paulus schreef niet alleen mooie brieven over de weg van het kruis, hij ging zelf die weg. Wat een voorbeeld! Later schreef hij het volgende over het lijden:

"Want de lichte last der verdrukking van een ogenblik bewerkt voor ons een alles verre te boven gaand eeuwig gewicht van heerlijkheid, daar wij niet zien op het zichtbare, maar op het onzichtbare..." (2 Korintiërs 4:17-18)

Paulus wist dat het lijden bij het rijpingsproces van de gelovige hoorde. Daarom schreef hij ook dat hij "Christus wilde leren kennen en de kracht van zijn opstanding" maar ook "de gemeenschap aan zijn lijden" wilde accepteren (Fil.3:10).

Petrus schreef het volgende over het lijden van gelovigen:

"Wederstaat hem (de duivel), wetende dat aan uw broederschap in de wereld hetzelfde lijden wordt toegemeten." (1 Petrus 5:9)

Het woord "toegemeten" geeft aan dat God lijden soms bewust toelaat voor een bepaald doel binnen het volmaakte plan van God. Het lijkt er bijna altijd op dat vervolging ons overkomt, maar laten we ons niet vergissen: ook daarin heeft God het voor het zeggen, niet de vijand. 

Lijden voor Jezus is nooit voor niets

Lijden om Christus wil heeft altijd vrucht voortgebracht. Als mensen om de naam van Jezus lijden, is dit een groot onrecht dat hen vanuit de wereld wordt aangedaan. Omdat God rechtvaardig is, zal Hij elk lijden om Christus’ wil compenseren met nieuw leven. Uit lijden en sterven komt nu eenmaal nieuw leven voort, dat is het principe van de graankorrel, dat Jezus ook heeft toegepast aan het kruis. Een van de vele voorbeelden uit de geschiedenis: zonder lijden en vervolging onder het communisme zou vandaag de dag de kerk in Rusland en China lang niet zo sterk zijn als nu. Een oud en overbekend gezegde luidt: het bloed der martelaren is het zaad der kerk. De vrucht van het lijden om de naam van Jezus zien we al in Handelingen 4:1-22: de gelovigen werden er alleen maar moediger en vrijmoediger van!

Behalve de uitwerking op andere mensen, heeft lijden ook een buitengewoon heilrijk effect op de gelovige zelf. Daarbij kunnen we denken aan de louterende werking van het lijden en de verdieping van de persoonlijke band met Jezus. Lijden voor de naam van Jezus is het toppunt van discipelschap. Het is de ultieme toewijding aan Hem. Daarom belooft God een meer dan royale beloning in het hiernamaals:

"Zalig de vervolgden om der gerechtigheid wil, want hunner is het Koninkrijk der hemelen ... Verblijdt u en verheugt u, want uw loon is groot in de hemelen."  (Matteüs 5:10-12)

"En ik zag de zielen van hen, die onthoofd waren om het getuigenis van Jezus ... en zij heersten als koningen met Christus..." (Openbaring 20:4)

Door het lijden komen we niet ver van God af te staan, doordat God zijn hand terugtrekt, zoals Jezus dat heeft ervaren aan het kruis, toen Hij uitschreeuwde "Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?" Heel nadrukkelijk zegt de Bijbel ons dat Jezus in ons lijden dichterbij is dan ooit. Duizenden gelovigen hebben dat aan den lijve ervaren en duizenden vervolgde gelovigen overal ter wereld ervaren het op dit moment:.

"Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus? Verdrukking of benauwdheid, of vervolging of honger, of naaktheid, of gevaar, of het zwaard? ... Want ik ben verzekerd, dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten, noch heden noch toekomst, noch krachten, noch hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Here." (Romeinen 8:35-39)