Allerlei voorstellingen

Over de hemel zijn veel voorstellingen in omloop. Als je kijkt naar oude schilderingen van enige eeuwen geleden, dan slaat de schrik je op het hart. Jaren geleden waren we als gezin in Zwitserland en daar zagen we in een klein kerkje een oude muurschildering met een uitgebreide voorstelling van de hemel. Je zag mensen vanuit hun doodskisten opstaan en in grote massa's bij elkaar staan, naakt, met van die peervormige buikjes en droevige gelaatstrekken. Voor de groep stonden mensen, als monniken of priesters gekleed wat instructies te geven. Hun strenge gezichten deden eerder denken aan opzieners van een strafkamp dan aan een lustoord. Al met al was het bepaald geen plaats om naar te verlangen. Maar in de hel, die daarnaast was afgebeeld, was het nog erger. Daar liepen demonen rond die hun tijd doodden door zondige zielen te roosteren en op de meest creatieve manieren te kwellen. Dan was het in de hemel toch nog iets minder erg!

En wat voor voorstelling heb jij over de hemel? Er zijn veel gelovigen die daar nooit mee bezig zijn. Dat vind ik onvoorstelbaar. Mensen die met vakantie gaan naar een vreemd land doen vaak meer moeite om informatie over dat land te verzamelen dan christenen over de hemel. En dat terwijl ze daar toch wel langer dan een paar weken hopen te vertoeven. Waarom zijn mensen bang om zich er een voorstelling van te maken? Is het soms omdat ze er diep in hun hart niet erg naar uitzien, omdat ze te vast zitten aan het leven op aarde? 

Saai?

Zullen we in de hemel alleen maar met palmtakken zwaaien en liedjes zingen? En dat miljoenen jaren lang? Bijbelleraar Sidney Wilson zei wel eens: "Ik moet er niet aan denken dat ik daar eeuwen lang op een nat wolkje moet zitten met een harpje." 

Veel gelovigen zijn diep in hun hart bang dat het in de hemel een beetje saai zal zijn. Wat zijn op aarde de meest spannende gebeurtenissen, waarover romans worden geschreven en films worden gemaakt? Het gaat immers altijd over het spanningsvlak tussen goed en kwaad, over oorlog en strijd tegen het kwade, over alle mogelijke en onmogelijke vormen van zonde en ellende. Als dat er allemaal niet meer is, wat voor spannends blijft er dan nog over?

Wie bang is dat het in de hemel saai zal zijn, heeft waarschijnlijk zelf een saai geestelijk leven, waar hij weinig vreugde en inspiratie uit put. Hoe kan het saai zijn bij een oneindig creatieve God die onbeperkte mogelijkheden heeft om het er iets geweldigs van te maken? En waarom zou het ontbreken van zonde tot saaiheid leiden? Hebben we dan nog niet geleerd dat de zonde wel tijdelijk onze verlangens prikkelt, maar geen enkele blijvende bevrediging oplevert?  Als we hartstochtelijk kunnen zijn over allerlei vergankelijke zaken, hoe kunnen we dan lauw zijn over het vooruitzicht van de hemel? Wat een overwinning van satan als we een sombere kijk op de hemel hebben en daarmee ook een sombere kijk op God...

Verlangen van de bruid

Jezus, onze aanstaande Bruidegom, is in de hemel bezig een woonplek klaar te maken voor alle bruidsgelovigen, die Hij innig liefheeft en waarmee Hij zich binnenkort wil verenigen. Anderen zijn ons al voorgegaan. Enkele van zijn woorden hierover:

"Ik kom weder en zal u tot Mij nemen, opdat ook gij zijn moogt waar Ik ben." (Johannes 14:2-3)

Elke bruid die dergelijke woorden hoort van haar bruidegom verheugt zich mateloos op die gebeurtenis. Als een bruid die er van droomt om samen met haar geliefde in een droomhuis te gaan wonen, zo zou het verlangen van alle gelovigen moeten zijn. Want de hemel is een droomplek. Geloof me, het beste van de aarde is nog maar een glimp van wat we in de hemel zullen vinden. De hemel zal al onze verwachtingen overtreffen

God heeft ons de mogelijkheid gegeven voor passie en verlangen. In de hemel zullen alle verlangens van ons hart worden bevredigd. Via de Bijbel wil Jezus ons verlangen opwekken om bij Hem in te trekken. Als Jezus slechts een bijrol heeft in ons leven, komt het niet in ons op om naar die vereniging met Hem uit te zien. Als we naar Jezus verlangen, verlangen we ook naar de hemel.