Op de laatste scheppingsdag, die door God de belangrijkste dag van de scheppingsweek wordt genoemd, komen we de Schepper in zijn ware aard tegen. Hij is er uiteindelijk op uit om samen met Zijn schepselen in alle rust te genieten van al het goede dat Hij tot stand heeft gebracht. 

Gods rustdag

"Toen God op de zevende dag het werk voltooid had, dat Hij gemaakt had, rustte Hij op de zevende dag van al het werk, dat Hij gemaakt had. En God zegende de zevende dag en heiligde die, omdat Hij daarop gerust heeft van al het werk, dat God scheppende tot stand had gebracht." (Genesis 2:2-3).

Van scheppingsdag 7 worden dus twee dingen gezegd: gezegend en geheiligd. Het begrip "zegenen" staat in de Bijbel altijd in verband met personen en niet met zaken op zich. Daarom mogen we aannemen dat hier bedoeld is dat God de rustdag tot een zegenrijke dag heeft ingesteld, een zegen voor zijn schepselen. God wil zijn zegen geven aan zijn schepping en ook Zelf genieten van zijn schepping. Ook heeft God deze dag geheiligd, dus apart gezet tot zijn eer en glorie, om die eer en glorie te ontvangen van zijn schepping. Zo is de zevende dag de dag waarop de vreugde van Schepper en schepping zijn hoogtepunt bereikt: 

Op het eerste gezicht lijkt het alsof er de zevende scheppingsdag niets gebeurd is. Het enige wat God deed was rusten en dat is toch zo ongeveer hetzelfde als niets doen? Het is maar de vraag of God op die dag niets deed, want Jezus zei eens (uitgerekend op een sabbat):

"... Mijn Vader werkt tot nu toe en ik werk ook." (Johannes 5:17)

Gods werk gaat altijd door, in tijd en eeuwigheid. Toch heeft God de zevende dag niet voor niets de meest bijzondere plaats gegeven in zijn herscheppingsplan. Het scheppen of herscheppen is geen doel op zichzelf, maar het dient een hoger doel dat op de zevende dag wordt bereikt. Dus als we gaan nadenken over de zevende dag, komen we uit bij het doel en de bestemming van Gods schepping (én herschepping).

Rust

Het woord "rust" roept bij veel mensen associaties op met "saai" of "iets voor het bejaardentehuis". Het bijbelse begrip rust heeft meer te maken met "je doel bereiken", "harmonie", "intense, bruisende vreugde". Rust is een toestand van volkomen harmonie met God, waarbij geen strijd hoeft te worden geleverd, en waarin je als mens volledig mens kunt zijn. 

In het bijbelboek Ruth lezen we dat haar schoonmoeder Naomi graag een man voor haar zou vinden (Ruth 3:1; zie ook Ruth 1:9). In het Hebreeuwse woord voor "rust" vinden we de gedachte van "gemeenschap krijgen aan, opgenomen worden in...". Scheppingsdag 7 heeft te maken met het bereiken van de hoogst denkbare vorm van gemeenschap met God.

Zolang we op aarde leven, kunnen we die rust maar voor een deel bereiken. Bij de wedergeboorte bereiken we een bepaald stadium van rust, omdat we het anker van ons leven gevonden hebben. Tijdens ons leven op aarde is "rusten in de Heer" een mate van leven in harmonie met God. Pas na het einde van ons aardse leven komt de volkomen rust, als onze oude natuur van ons af zal vallen, en we onze intrek mogen nemen in Gods hemel..

Hiernamaals

Een groot deel van dit studiedeel gaat over het hiernamaals. Daarbij wordt ingegaan op de vragen rondom de eeuwige bestemming van de mens. Ook vind je meer informatie over het leven in de hemel dan je misschien zou verwachten. Ik hoop dat het je verlangen zal stimuleren naar deze ongekend geweldige plaats. Reken maar dat onze Schepper bij wijze van spreken alles uit de kast haalt om een adembenemende toekomst te realiseren...

De studie zou niet compleet zijn als we ook niet duidelijk zouden zijn over de realiteit van de hel. In deze tijd moet je je bijna verontschuldigen als je het onderwerp "hel" ter sprake brengt, maar de Bijbel is er behoorlijk duidelijk over.