Verdrukking van Israël

Voor het volk Israël heeft de Bijbel moeilijke tijden voorzegd. In Matteüs 24 sprak Jezus over wat zou gaan gebeuren bij de belegering en inname van Jeruzalem in het jaar 70 (vers 15-20). Hij waarschuwde zijn discipelen om die ramp zo mogelijk te ontvluchten. Verder weten we allemaal van de eeuwenlange vervolging die de Joden tot op vandaag ondergaan. Waarom God dit heeft toegelaten is moeilijk te begrijpen. Maar zelfs de afschuwelijke holocaust is waarschijnlijk door God gebruikt om een aanzet te geven tot de stichting van de staat Israël. Het is triest dat er nog altijd "christenen" zijn die beweren dat de holocaust het gevolg is geweest van het feit dat de Joden Jezus hebben gekruisigd. In de tien geboden lezen we immers duidelijk dat "de misdaden van de vaderen" slechts enkele geslachten doorwerken (Ex.20:5), dus niet van de eerste tot de twintigste eeuw. Bovendien zijn alle mensen schuldig aan het lijden en sterven van Jezus. Jij en ik zijn dus niet minder schuldig dan de Joden die destijds riepen dat Hij gekruisigd moest worden. 

En dan die woorden van de Joden: 

"Zijn bloed kome over ons en onze kinderen" (Matteüs 27:25)

Wat moeten we daarmee doen? Rebecca de Graaff wees er steeds op dat Jezus maar één soort bloed had: het bloed, dat heeft gevloeid tot vergeving van zonden. Mogen wij dat "bloed" dan misbruiken om de Joden te veroordelen? Mogelijk is de eeuwenlange verstrooiing van Israël onder de volken het gevolg van het afwijzen van hun Messias (Deut.28:64-66). Maar evenals God de Israëlieten genadig was tijdens hun Babylonische ballingschap, zou Hij zijn aloude volk dan onder de huidige omstandigheden niet genadig willen zijn?

Israëls bondgenoten en vijanden

Het is eveneens triest dat in de loop van de afgelopen eeuwen de christenen zich ernstig schuldig hebben gemaakt aan jodenhaat en jodenvervolging, ondanks hun geestelijke verwantschap met de Joden. De kruistochten uit de Middeleeuwen waren een absoluut dieptepunt. 

Vandaag de dag worden de kaarten geschud en bekennen de volken kleur door hun opstelling ten opzichte van Israël. Momenteel zijn het vooral de islamitische volken die de verklaarde vijanden van de staat Israël zijn. In de meeste landen, waar het christendom de voornaamste godsdienst is, varieert de houding  ten opzichte van Israël van apathisch tot vijandig. De Wereldraad van Kerken toont haar ware gezicht in haar anti-Israël opstelling en verschillende Nederlandse kerkgenootschappen nemen helaas dezelfde positie in. Ook al hoeven we niet alles goed te keuren wat Israël doet, ik ben er van overtuigd dat christenen in principe achter Israël behoren te staan omdat Israël nog altijd "Gods oogappel" is. We hebben een gemeenschappelijk verleden, een gemeenschappelijke toekomst en bovenal: een gemeenschappelijke God die we vereren. De Verenigde Staten vormen in het wereldgebeuren een eenzame uitzondering, maar hoe lang nog? 

Het wereldwijde antisemitisme en de haat tegen Israël is volkomen irrationeel. Het is alleen te verklaren vanuit de geestelijke strijd die gaande is tussen God en het rijk van satan, die het plan van God wil dwarsbomen. Je merkt dat de "Vader van de leugen" de wereldbewoners blind maakt voor de feiten rondom Israël, en dat leugenachtige berichtgeving kritiekloos wordt geslikt. 

Israëls worsteling en ongeloof

Israël is verwikkeld in een eeuwenlange worsteling met de omringende volken die het op haar ondergang gemunt hebben. Er was in de tijd van het Oude Testament vooral veel strijd met de Filistijnen en andere omringende volken, momenteel met het Palestijnse volk en de hele Arabische wereld. Veel anders is het niet geworden. Ezechiël 25:15 spreekt over een eeuwig durende vijandschap. Het tragische daarbij is dat de meeste Joden binnen de huidige staat Israël uitsluitend op eigen kracht en slimheid steunen en niet op de God van Israël. Zolang Israël niet op God vertrouwt, leeft het volk niet in vrede. Dat was zo in de tijd van het Oude Testament, dat geldt ook nu. Het doet me veel pijn als ik de premier van Israël voor de televisie hoor zeggen: "We hebben tot nu toe alle oorlogen gewonnen, we zullen onze vijanden ook deze keer wel klein krijgen!" Dan bid ik in mijn hart tot God of de Israëli's de les van hun geschiedenis zullen oppakken en weer zullen leren tot God te roepen. Immers, het was de God van Israël die altijd de kracht van Israël was...

De grote aanval op Israël

De profeet Zacharia heeft vele eeuwen geleden al geprofeteerd over het schijnbaar onoplosbare Israël-vraagstuk. Vooral na de oprichting van de staat Israël is dit vraagstuk actueel geworden en tot op vandaag is het nog steeds actueel gebleven. De status van de stad Jeruzalem blijkt het struikelblok bij alle vredespogingen:

"Zie, Ik maak Jeruzalem tot een schaal der bedwelming voor alle volken in het rond; ja ook tegen Juda zal het gaan bij de belegering van Jeruzalem. Te dien dage zal Ik Jeruzalem maken tot een steen, die alle natiën moeten heffen: allen die hem heffen, zullen zich deerlijk verwonden. En alle volkeren der aarde zullen zich daarheen verzamelen." (Zacharia 12:2-3)

Dit bijbelgedeelte is vandaag actueler dan ooit. We zien de profetie voor onze eigen ogen in vervulling gaan als we het nieuws op televisie volgen. Het aangehaalde bijbelgedeelte en ook de volgende verzen doen sterk denken aan een grootschalige militaire actie tegen Israël (Zach.12:1-9; Zach.14:1-4). Aanvallen op Israël door de omringende volken hebben we al meegemaakt. Misschien hoeven we alleen nog maar te wachten op een optreden van een interventiemacht van de Verenigde Naties, waar de Palestijnen al jaren om roepen. Het antisemitisme neemt in hevigheid en grimmigheid toe. Alles maakt zich op voor die laatste confrontatie. De spanning neemt toe...

Bevrijding en bekering

Tenslotte zegt de Bijbel dat de Israëli's zo in moeilijkheden zullen komen dat ze uiteindelijk toch massaal hun God gaan aanroepen, net als ze eeuwen geleden deden, toen ze zwaar verdrukt werden in Egypte (Ex.2:23-25). Zo lezen we:

"Want vele dagen zullen de Israëlieten blijven zitten zonder koning en zonder vorst, zonder offer en zonder gewijde steen, zonder efod of terafim. Daarna zullen de Israëlieten zich bekeren en de Here, hun God zoeken en David, hun Koning, en bevende komen tot de Here en tot zijn heil - in de dagen der toekomst." (Hosea 3:4-5)

In Zacharia 14:1-5 lezen we dat Jezus lichamelijk zal verschijnen op de Olijfberg. Dan zal Hij Israël als natie bevrijden van de militaire dreiging van de verzamelde volken die Jeruzalem zullen belegeren.

"Dan zal Ik alle volken tegen Jeruzalem ten strijde vergaderen; de stad zal genomen worden ... Dan zal de Here uittrekken om tegen die volken te strijden, zoals Hij vroeger streed, ten dage van de krijg; zijn voeten zullen te dien dage staan op de Olijfberg, die vóór Jeruzalem ligt aan de oostzijde; dan zal de Olijfberg middendoor splijten, oostwaarts en westwaarts, tot een zeer groot dal..." (Zacharia 14:2-4)

Israël zal haar Messias onmiddellijk met verbazing herkennen als de gekruisigde Koning van de Joden:

"Ik zal over het huis van David en over de inwoners van Jeruzalem uitgieten de Geest der genade en der gebeden; zij zullen hem aanschouwen, die zij doorstoken hebben, en over hem een rouwklacht aanheffen als de rouwklacht over een enig kind..." (Zacharia 12:10)

Israël zal zich bekeren tot de Heer (Zach.12:11-14). God stelt een bron tot reiniging beschikbaar voor zijn volk en die bron zal ongetwijfeld het kruis zijn. Vervolgens zal God ook zijn Heilige Geest in hen uitstorten (Ez.39:29). Het lijkt er op dat Israël als volk in korte tijd een complete geestelijke wedergeboorte meemaakt, waardoor ze geheel naast de Gemeente komt te staan: Israël als het oude uitverkoren volk naast de Gemeente als het volk van uitverkorenen uit de volken. De profetieën over deze gebeurtenissen zijn opvallend duidelijk en gedetailleerd. Ze zijn niet moeilijk te interpreteren lijkt me.

Reünie

Alle Joden, voor zover ze verspreid zijn over de hele wereld, zullen dan terugkeren naar Israël en in hun eigen land wonen (Ez.39:28). In Jesaja lezen we: 

"Ik doe uw nakroost van het oosten komen en vergader u van het westen" (Jesaja 43:5)

"En Hij zal ... de verdrevenen van Israël verzamelen en de verstrooide dochters van Juda vergaderen van de vier einden der aarde." (Jesaja 11:27) 

"... en gij zult ingezameld worden één voor één, kinderen Israëls." (Jesaja 27:12)

"De vrijgekochten des Heren zullen wederkeren en met gejubel in Sion komen..." (Jesaja 35:10) 

Veel Joden zijn al naar het land Israël gekomen. We zouden dat kunnen zien als een inleiding tot deze gebeurtenis, maar de echte vervulling van de profetie moet nog komen. Na de terugkeer van de Messias mogen we verwachten dat alle overige Joden vanuit alle delen van de wereld naar Israël zullen komen. Misschien zullen ze een reis ondernemen om naar het land Israël te emigreren, al of niet geholpen door de bewoners van de landen waar ze vandaan komen. Het kan ook dat God de Joden op wonderbaarlijke wijze thuishaalt en terug brengt naar Gods eigen land (Hos.9:3). Het zal een buitengewoon bijzondere reünie zijn van Gods volk. De eeuwenlange omzwervingen zullen dan eindelijk voorbij zijn.

Eenwording van Israël en de Messias

Zo zal Messias Jezus verenigd worden met het uitverkoren volk, waarmee God een eeuwig verbond had gesloten. Israël is Gods eerstgeborene (Ex.4:22) met wie God altijd een bijzondere band heeft. God heeft Israël eeuwig lief (Jer.31:3). Eindelijk, na al die eeuwen, verbinden Israël en de beloofde Messias zich met elkaar als een Bruidegom en zijn Bruid. De profeet Hosea heeft dit eeuwen geleden voorzegd:

"Ik zal u Mij tot bruid verwerven voor eeuwig … en gij zult de Here kennen" (Hosea 2:18-19).

Veel lezers zullen zich er over verbazen dat niet de Gemeente, maar Israël rechtstreeks de Bruid van Christus genoemd wordt in de Bijbel!